آشوب درد بی صدا دیدی!؟ ندیدی
زخم سکوتِ سنگ را دیدی!؟ ندیدی

هرشب به آنسوی جنون : ویرانه آباد
تبعید بی چون وچرا دیدی!؟ ندیدی

در اوج بد مستی شدم تسلیم چشمت
یکبار دست از پا خطا دیدی!؟ ندیدی

پشت نگاه التماس آلوده وصاف
بغضی تـــَرک خورده کجا دیدی!؟ ندیدی

عمری به بند تار موی دلگشایی
حبس دوچشم مبتلا دیدی!؟ ندیدی

اینجا پر است از ازدحام "نیستی" ها
دیدم ... مرا نا آشنا دیدی، ندیدی!؟

گفتی مرا با دود وآتش نسبتی هست
خاکسترم هم شد فنا، دیدی ندیدی!؟

بر لب من روی لبها جای خالی میدهی!؟

فرصتی بر توبه ی این لاابالی میدهی!؟

کـِی یقینم را میسـّر می کنی!؟باور بکن

مُردم از بس وعده های احتمالی میدهی

آب شد خون شقایق در کویر آرزو

حکم بارانی، به ختم خشکسالی میدهی؟

گرچه دور از شأن شهر عشقتم...سهم مرا

قدرِ"یادی سبز"،کـِی در آن حوالی میدهی؟

گرچه میدانی نمیدانم چرایی!؟ چیستی!؟

هرچه میپرسم جوابم را سؤالی میدهی

هرچه زُل در برکه ی آرام چشمت میزنم

عادتــم بر عالـم آشـــــــفته حالی میدهی

آدمم کردی! بهشتت قسمتِ دیوانه ها

در حقیقت طعم یک سیب خیالی میدهی

نیاز نیمه ی شبرنگ احتمال منی

منم وَ دشت شقایق ، تویی ، گریز و قرار

به دامِ بند به بندِ غزل ، غزال منی

تو مشق ساز دل و عادت دقایق ِ من

نوای زمزمه ی روز و ماه و سال منی

« کجا » ی فاصله ی عقل و عشق هستی که!؟

جواب کو؟ و « کجا »؟ و که؟ ... هر سؤال منی

بهشتِ سعی و صفا، پشت پلک تو پیداست

چه عالمیست! طوافت ، که خود دو بال منی

...

ملال لالیم اما دلیل همدلی است

زبان قافیه ی شعرِ شور و حال منی

 شـده آشـفته غزالم ، غزل از رام و رَمـت

 گره کـور زدن ، مـسلک دسـتان تو نیـست

 گر چه دشوار شده راه پر از پیچ و خـمت

 درد تو مرهم و هم مایه ی شـوریدگی است

 برده در خلـسه ، دلِ زخمِ مرا شـهد غـمت

 گرچـه با آمـدنت جـای خیـالت خالیــست

 سینه ام پر شده از دلهره ی « میروم »َ ت

 تب لبهای تو از قـهر و پشیـمانی توسـت

 بـرده از هـوش مـرا آشــتیِ دم به دمـت

 شـده آویزه ی هـر لحـظه ای از خاطـره ها

 هــوس یک بــغل از حـال و هــوای حرمـت

 شایـد که دزدیدم شبـی یک خوشـه مهـتاب

 دســـتان تـو سر چشـــمه های آسمــانند

 دل می رهـاند سـاز تو با رقـص مضــراب

 با لهــجه ی نیــلوفری هم صـحبتم بــاش

 آخـر ، دلم را تا گلـو بلـعیده مــرداب

 ماهــــی ســــرخ آرزویم در تقلـّاســـت

 شایــد نگاهـت ســوی من چرخــید در آب

 کو !؟ رو به خورشید اجابت روزنی ، کو!؟

 قـندیلهـا از التمــاسـم بـسته محــراب

 حـالا کــه تـردیدی بـرای رفـتنت نیـست

 پا بندِ خود را دسـت کم در خواب در یاب

 باز ضـعف انشــایی ، اشــتباه امــــــــــلایی

 این سفر که برگردی ، همدم شقایق شــو

 مانده روی لــب تلــّی ، حسرت هــم آوایی

 عاید از به راه تــو ، خیره ماندنم هر شـــب

 تاول نگاه اســت و انتـــــظار یلـــــــــــدایی

 با نســیم عشقت باز ، انتشــــار میـخواهم

 می فشــاردم امـّـــا ، ازدحــــام تنــــــهایی

 شوق پر زدن با تو ، تا به عــرش دارد ســر

 آه از خــط وخــال و... رنــج عشـق دنیــایی

 می کشم به دوش دل ، بس که بار خمیازه

 خــواب تو شـده حتــّـی ، آرزوی رویـــــایی

 قصـد در زدن کــردی !؟ دست خالی اما نه

 با دم مسیــــحایــی ، یا تــب زلیــــخایــی

 به معشــوقش سرِ هفـتـادو دو دلـــــــداده می داد

 کنارِ تحفـه اش ، یک شاخه گل " شهزاده" می داد

 عطـــش ، لب میگــــزید از بُـهت در بازار مســـتی

 که جای آب ، ســــاقی وار ، سقا باده مـــــی داد

 چه عشقی! امر به معـــروف ، بینِ خـون و خنـجر

 که خود می مُـرد و جانی تازه بر ســجاده می داد

 به " هیــهات " ی تمامش را به پای یار می ریخت

 و درس عشق و عزت ، سروِ سر افتاده مــی داد

...

 که با خوناب چشمش ، غسلِ هر آزاده می داد

آنشبی که هاله ات والا تر از خورشید بود

 ظلمت از هفت آسمان کوچید، آخر عید بود

 نغمه جوشید از گلوی شهر، با غربال بغض

 گرمیِ هر کوچه ، رقص دخترِ امید بود

 سینه ی دریایی ات ، آبستنِ گلواژه ها

 از دهانت هر چه میبارید مروارید بود

 از هجوم سبزه و از ازدحام اطلسی

 شب ، شبی که ریشه ی مرداب می خشکید بود

 خیره ات بودند شهری، "من" شدم فرهادِ تو

 از تب لبخند شیرینی که دور از دید بود

 غبطه میخورد آسمان با هر طوافت تا سحر

آنشبی که هاله ات والا تر از خورشید بود

خوشا یاد بروی شانه ی هم بی قراری ها

 برای لحظه ای دیدار هم، لحظه شماری ها

 شبی آغوشهامان را غریبستان ندانستن

 و هر شب مستی از شهد لبت بعدِ خماری ها

 قلم را با نمِ مهتاب و با احساس آغشتن

 نوشتن روی گلبرگ شقایق ، یادگاری ها

 ...

 زلالِ روزهامان را چه شد؟ ماتم ! ورق برگشت

 به هم خوردند سنگ و آینه از کج مداری ها

 نه از دستت، گله از بخت خواب آلود خود دارم

 نشد وا یک گره، تکرار شد هی بد بیاری ها

 بپاس عشق و اشکی که بپای عشق می ریزم

 مدارا میکنم با طعنه های تند و خواری ها

 ...

از آغازی دوباره گفتی اما آخر خط ام

 بپا شاید شود امروز و فردا سوگواری ها

مثل "قلم،دفتر" ، غزل هم میکند باور تو را

 باور بکن دیوان شعری میکنم ، آخر تو را

 آئینه بند چشم تو ، خورشیدها زائیده بس

 پس کوچه های کورِ دل هم کرده اند از بر تو را

 میخیزد عطر آسمان از خاک جای پای تو

 بی شک خدا خود خواسته هم خوی نیلوفر تو را

 غرقِ اجابت میشود محراب ،از شور قنوت

 دست شقایق میکند وقتی که انگشتر تو را

 نبض شکفتن میزند در جان خلوتگاهمان

 آنجا که حتی سنگ میداند بهار آور تو را

 وقت حلول سبز تو لب میگزند افلاکیان

 والاتر از بس ساخته "مانی" نه ، مانی تر تو را